September 2004 besloot ik een logje te beginnen, deze gingen over mij en mijn leven.
Sinds juni 2005 ging het ook vaak over mijn zwangerschap en later natuurlijk over Bo.
Vaak schreef ik persoonlijke logjes, over wat me bezig hield en wat ik beleefde.
Tijdens deze weblog periode heb ik veel medewebloggers/sters leren kennen waarvan een aantal me best dierbaar zijn.
Natuurlijk ken je elkaar niet "echt" het voelt wel echt.
Meeleven met elkaar, lachen en soms huilen met en om elkaar, het is een heerlijke manier om met de dingen des levens om te gaan.
Gisterenavond in bed (dat is toch de plek waar ik het meeste nadenk) heb ik besloten er mee te stoppen, deze periode wil ik aflsluiten.

Helaas en gelukkig heb ik nog steeds geen idee wie ik ben, ik leer iedere dag weer dingen bij over anderen en natuurlijk ook mezelf.
Het zoeken naar wie ben en wie ik wil zijn gaat door, het is een zoektocht met bergen en dalen, ups and downs.
Soms hebben reacties van lezers mij verbaasd, ontroerd, aan het lachen gemaakt, en aan het denken gezet.
Ondanks dat ik er veel plezier aan heb beleeft stopt het hier…..

Omdat ik loggen toch erg leuk vind heb ik wel besloten door te loggen maar dan met een andere weblog.
Ik ben er mee bezig, hij is niet klaar (eerlijk gezegt heb ik alleen nog een naam) maar binnenkort ga ik weer beginnen, dan hou ik jullie natuurlijk, desgewenst op de hoogte.
Mijn nieuwe log zal gaan over hoe kan het ook anders Bo, mijn priveleven wil ik er (voorlopig) buiten houden omdat het momenteel te emotioneel is en te persoonlijk.

Tenslotte wil ik iedereen die meelas en reageerden hartelijk bedanken voor jullie medeleven.
Bij deze wil ik San speciaal bedanken voor het maken van de prachtige lay outs van mijn log.
Jullie zijn voor mij echt heel waardevol.

Vandaag is het 6 jaar geleden dat mijn vader stierf, de tijd vliegt.
Ik mis hem nog steeds erg, gelukkig word de pijn stukken minder.

Nu Bo terug is zit ik weer stukken beter in mijn velletje, voelt gewoon weer goed.
Vandaag hebben we lekker gewinkelt in Maastricht, nou ja lekker, heel Belgie en Duitsland was er ook…………DRUK.
We hebben de V&D daar op de kop gezet, ik had Bo verschoond in de babyroom/invalidentoilet en ging snel zelf even plassen.
Ineens een loeiende sirenes, we schrokken ons rot, had mevrouw aan het alarm getrokken.
Een lawaai van jewelste en Bo staat met de vingers in de oren.
Ik vlieg op van de wc en er word gebonkt op de deur, MEVROUW HET ALARM GAAT AF!
Alsof ik dat niet doorhad!!! Broek snel opgetrokken, zat mijn onderbroek nog halverwege de knieen, maar ik had geen zin om in een volle V&D in de onderbroek te staan.
Gelukkig was ik op tijd bij de deur en was de reservesleutel niet nodig
Vanavond nog naar een verjaardag geweest en Bo was heel lief, ik ga nu ook moe maar voldaan naar bed.

Gisterenmorgen lekker vroeg uit bed, snel een boodschapje en 9 uur de auto in.
We waren lekker snel bij mijn schoonouders en Bo kwam meteen naar buiten rennen.
Heerlijk die kleine boef weer in de armen te hebben.
Bo heeft het heerlijk gehad bij opa en oma, goed geslapen, goed gegeten en ze is heel lief geweest.
Oma was wel moe, toch heeft ze heerlijk genoten.
Voor Bo was het wel even veel allemaal, en was dan ook behoorlijk moe en dwars.
Ik was ook moe en niet helemaal lekker dus werd een keer flink boos wat uiteindelijk een huilende Bo en mama tot gevolg had.
Na een paar dikke knuffels was alles weer in orde en ging ze lekker slapen.
Helaas werd ze vannacht veel wakker in hebben we haar maar bij ons in bed gelegt, ze was erg benauwd van de verkoudheid en ach als wij verkouden zijn slapen we zelf ook niet lekker.
Het is heerlijk om haar weer thuis te hebben, ik voel me weer compleet!

Zo’n dag dat het de hele dag regent, je hebt nergens zin in, loopt te piekeren en te simmen.
Ook het gevoel hebt dat je ieder moment in huilen kan uitbarsten?
Je het liefst in bed kruipt met een deken over je hoofd?
Zo’n dag heb ik vandaag.

Ik ben naar bed met een boek en als ik klaar ben met lezen verdwijn ik tot het etenstijd is onder de dekens!

Update: ik heb lekker een paar uurtjes geslapen, toen ik wakker werd scheen de zon en we hebben lekker een pizza besteld.
We hebben Bo gebeld met de beeldtelefoon, het gaat supergoed bij oma en opa, Bo geniet met volle teugen.
Ik voel me al een stuk beter.
De problemen met mijn moeder vreten aan me, maar er word aan gewerkt, zo kan het niet langer.
Blijft ze me afwijzen na mijn toenadering kan ik het afsluiten, gaat het beter kunnen we verder bouwen.
Wordt vervolgt!

Toen ik Bo gisteren uit bed haalde was het meteen, oma Kein (Trein) ophalen!
Nog 200 keer moest ik uitleggen dat het nog een hele dag zou duren.
Half 5 vertrokken we dan eindelijk richting station.
Vol spanning vraagt ze steeds, waar is oma? (opa is er ook bij maar dat is bijzaak haha).
Het blij bekkie als de trein komt en het nog blijere bekkie als ze oma uit de trein ziet komen, is miljoenen waard!
Vanaf dat moment bestaat mama niet meer, ach op zich wel lekker als je even rustig wil douchen ipv snel met de deur open

Vanmorgen was het dan zo ver……..met een knoop in mijn maag rijden we naar het station.
Bo is opgelaten en druk aan het babbelen.
Ik knuffel haar nog helemaal plat en dan en dan moeten ze toch echt de trein in.
Na honderd zwaaitjes en 200 handkusjes vertekt de trein langzaam en is de logeerparty (ja met griekse y) bij opa en oma trein een feit.
Woensdag halen we haar weer op, voor mama lijkt dat eeuwen.
Ik probeer maar even te genieten van de paar dagen voor onszelf.

Het zal jullie niet ontgaan zijn, ik ben een echte tutmoeder.
Ben dol op roze meidenkleertjes, staartjes en knipjes.
Bo is een dametje, dol op tasjes, zonnebrillen, cremetjes en heeft zelfs haar eigen Barbie eau de toilette

Ik had een paar weken geleden een jurkje gescoord en omdat het gisteren zo mooi weer was vond ik het tijd worden de jurk net als vele anderen eens op de foto te zetten. Bo vind dat leuk, tot het te lang duurt!

UPDATE: even voor de duidelijkheid, Bo is wel gek op meiden dingetjes hoor, maar we noemen haar vaak liefkozend onze bouwvakker. Sjouwt met zware spullen (boodschappen) en klimt overal op en in. Dus de jurkjes is meestal alleen als we op visite gaan of op feestadagen En NEE ik ben niet bang dat ze vies wordt hoor, ze mag van mij zo vies worden als ze wil! (als het geen feestdag is en we uit moeten hahaha).

Hier en daar hangen/staan in ons huis foto’s van mijn vader, vooral foto’s van vroeger met mij op schoot als klein meisje.

Toen hij overleed heb ik een foto in de kist gelegd met ons samen er op.
Ik als baby van een 1,5 jaar ongeveer heerlijk breeduit lachend bij papa op schoot.

Op de achterkant van de foto schreef ik:

Lieve papa,

Bo weet dat het opa is op de foto’s, dat heb ik haar verteld.
Ook heb ik gezegd opa een sterretje is in de hemel.

Verder ga ik er niet te veel op in, ze is er te klein voor.

Een tijd geleden lagen we (Bo en ik) op ons bed samen, daar lag een hoeslaken op met allemaal sterretjes.
Opa is ook een sterretje mama, zei ze ineens.

Ik dook in haar nek en knuffelde haar snel, ik wilde niet dat ze mijn tranen zag.
Met heel mijn hart zou ik willen dat ze opa gekend had, dat hij deel kon uitmaken van ons leven.

Koninginnedag 2002 is de laatste keer dat ik mijn vader levend gezien heb.
In het ziekenhuis waren er gebakjes uitgedeeld vanwege koninginnedag, omdat hij niet lekker was had hij deze niet opgegeten.
Eet jij maar op meid, zei hij toen ik kwam, wetend wat voor een zoetekauw ik ben.
Ik was blij dat het bezoekuur voorbij was, ik wilde weg uit dat ziekenhuis.
Even twijfelde ik er over of ik mijn vader en kus zou geven of niet (dat deed ik altijd als ik weg ging), geen idee eigenlijk waarom ik twijfelde.
Het was de laatste kus.

Wat doet het soms toch verschrikkelijk zeer als je iemand missen moet, met mijn moeder kan ik er niet over praten, ze heeft een nieuwe man en gaat verder met haar leven.
Ik krijg steeds meer het gevoel mijn moeder ook kwijt te zijn, het begon al bij de echo in het ziekenhuis toen ik zwanger was van Bo, ze zou mee gaan en vergat het….ze was winkelen met haar (toen nog) vriend.Hiertussenin gebeurt nog veel meer maar ik zal er niemand mee vermoeien.
Bo’s 2^e verjaardag was van 1 tot 4, half vier kwam ze pas, we hebben nog een hele tijd gewacht met kaarsjes uitblazen en de taart, maar dat wachten houd een keer op.
Waar is oma nou? , vroeg ze wel 10 keer, leg het een kind van 2 maar eens uit.
Vorige week vertelde ik mijn moeder dat er open dag is op de speelzaal van Bo leek me leuk samen heen te gaan, maar ze hoorde het niet eens volgens mij.
Soms zit Bo voor het raam, oma komt langs uit haar werk met de auto dat weet ze, en soms stopt mijn moeder even om dag te zeggen.
Bo is altijd dolblij haar te zien, maar oma moet altijd meteen weer naar huis want mijn stiefzusje wacht. (ze is bijna 15!!)
Ik kan het teleurgestelde gezichtje niet uit mijn hoofd krijgen de rest van de dag.

Mijn moeder komt nog maar zelden bij ons thuis, ze mist haar oude huis nog te erg, ze vind het moeilijk er te zijn. (we hebben het van haar gekocht)ze heeft er nooit samen met mijn vader gewoond trouwens)
Ik kan dat niet begrijpen, voor je kleindochter zet je je daar toch overheen??

Fijn dat je moeder niet meer alleen is, hoor ik vaker en denk dan: NEE helemaal niet, wij bestaan niet meer, alle herinneringen aan papa zijn weg, geen foto niks in haar huis, alsof hij nooit bestaan heeft.
Het enige dat telt is haar nieuwe gezin, daar moet alles voor wijken.
Maar natuurlijk zeg ik dat niet, ik kijk wel uit, ik denk het alleen.
Ja, heel fijn zeg ik dan, want zo als een goede dochter zou moeten doen, gun ik haar het beste.
Nog steeds gun ik haar, haar man en stiefdochter alle geluk van de wereld, maar ik/wij ben/zijn er ook nog!
Ook al ben ik 30 ik heb haar nog verschrikkelijk nodig af en toe.

Vriendinnen zeggen wel eens, praat nu eens met haar, maar dat is juist het probleem, er valt niet te praten.
Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt, het wachten is op de bom van binnen die gaat barsten vroeg of laat, dan zal blijken hoe de zaken er voor staan.
Zelfs Marcel die zelden een oordeel velt over iemand, zit het niet lekker.
Ik weet het wel, vroeger is vroeger, wat er was is er niet meer, het is anders, het gaat anders dat moet ik leren accepteren, misschien kan ik dan verder, want ik moet verder, met of zonder (goede band met mijn)moeder.

Bo ruim je boeken even op!?

Antwoord van Bo: nee, nu ff niet!

Hier gaat het saai zijn gangetje de laatste tijd dus veel valt er niet te melden.Vandaag kregen we voor Bo een nieuw jurkje binnen.Het is een beetje traditie geworden een foto te maken van nieuwe kleren, ja wil Bo zelf hoor! En dan zeg ik geen nee hahaha.

Vandaag was het weer peuterburo tijd.
We waren de eerste vanmorgen dat scheelt, loopt het tenminste niet uit.
Mijn hemel wat is het daar altijd warm.
Nu ben ik al een paar dagen grieperig dus het zweet gutste al snel langs mijn rug.
Ik zag op de thermostaat 22,5 graden, aangezien hij hier meestal op 18 staat, warm dus.

Bo werd gewogen en gemeten, 11,2 kilo en 86 centimeter.
Na wat algemene vragen van de assistent mocht Bo naar de arts.
Lengte en gewicht iets onder de gemiddelde lijn, maar wel mooi op haar eigen lijn.
Vanaf haar geboorte is ze iets te licht en iets te klein, ach het is maar een gemiddelde.
Bo moest blokjes stapelen, achter een bal aanlopen en plaatjes uit een boekje benoemen.
Ze wist alles te benoemen, dat vond de arts voor krap 2 jaar erg knap!
Nou toevallig is Bo dat ook ook zinnen met 5 en 6 woorden spreken vond ze heel goed.
De taal was in ieder geval dik in orde, net als de rest, wederom een 10!

Thuisgekomen zat ik net aan een kopje thee, of er kwam een oorverdovent geluid van buiten.
Toen ik naar buiten keek zag ik een helicopter wel heel laag overvliegen.
Even dacht ik, dit is niet goed.
Graspollen en takjes vlogen door de lucht, toen ik buiten ging kijken stond er 5 meter van ons huis een helikopter, een traumahelicopter, ziekenwagen en politieauto.
Nu woon ik naast een gezondheidscentrum en er komen regelmatig ziekenauto’s aan en af rijden, dat ben ik inmiddels wel gewent, maar een traumaheli bijna in je voortuin!?

De patient ging gewoon met de ambulance weg dus de heli vloog weer weg, wat een herrie, maar wel spektakel in de straat.